وقتی پیش خودت فکر میکنی چرا هستم و بعد صدای نفسهایت سنگینی میکند توی گوش ضربان قلبت

بعد لابد باید دنبال بهانه ای (یا بی تعارف) توجیهی برای بودن بگردی...

برای جلوگیری از این پیشامد نکات زیر شایان ذکر به نظر میرسد:

۱ـانتخاب امریست که خودبخود توسط احساس صورت میگیرد و قابل اعتماد به نظر میرسد.

۲ـبعد از انتخاب باید احساس را کاملا کنار گذاشت و با عقل بررسی کرد که آیا این دوست داشتتن فقط احساسی است یا دلایل عقلی نیز دارد. (دقت کنید، دارد. نه میتواند داشته باشد یا خواهد داشت یا...)

۳ـدر صورتی که دلیل عقلی برای آن نیافتیم میبایست احساس را به فراموشی سپرد (هرچند سخت باشد...)

۴ـباید ذهن را بازیافت (ریکاوری) کرد و به احساس اجازه داد تا به دنبال انتخاب تازه تری بگردد

ایمان عزیز کسی است که هست و این مهمترین جنبه دوستی است نه؟

اما شاید وقتی علم آغاز شد که فلسفه آغاز شد و این زمانی بود که ۲۷۰۰ سال پیش از میلاد هومر و هسودیوس خدایان را بر داستان نقش کردند و بدینسان آنان را قابل پنداشت بشر قرار دادند.

هرچه که در طبیعت بود انسان به خدا ربط میداد اما بعد از آن به دنبال علل تغییرات طبیعی در طبیعت گشت و...

آیا انسان امروز نباید اسطوره و خدایان ذهنی اش را به نقد بکشد؟

قلبم از ضربه تو درد گرفت نیش نبود

به خدا مات شدم به صفحه شطرنجی

که در آن شاه من از هیچ جهت کیش نبود