چند رباعی ناقابل برگ سبزی از...

انگار که از تو این همه غــــم دارم                  هم زخم تویی هم ز تو مرحم دارم

با داشتنت ای همه ی دلخوشیم                  در اوج بهشـــت خود جهنــــم دارم

در سفره ی ما نان مگر چیست که نیست؟           مسئول گرســـنگی زمان ما کیست که نیست؟

دزدیدن کفش های زائران بی عیب اســـت           زیرا به گدایان و گرسنگان حرج نیست که نیست

وقتـــــی که تو نیستی نفــــس کم دارم             قلبی پـــر از غصه و ماتــــــــــم دارم

تقصیر کمانیست که بر جای دو ابرو داری           بر پشت خودم که اینچنین خم  دارم

دانشکده ی عشق اگر فی المثلن باز شود                     کنکـور پر از سوالهای عشوه و ناز شود

کـــــــــارگاه عمــــلی گـــــــرچه اگر راه افتـد                     تعلیم و تعلم بنگر که مساله ساز شود

سجاده ی مادرم که بنجل شده است         هرکس که ز دین دم زده منگل شده است

این دوره زمانه هم عجب بیرحم است         ایمان همه برای نـــــان شل شده اســــت

                                                                                         ا.د ـ بایو